01. ,,Nigdy nie wiesz, kiedy przyjdzie miłość."

*Justin*
Popatrzyłem na siebie w lustrze. Poruszyłem swoimi idealnymi brwiami i pomyślałem, że ona na pewno się mi nie oprze. Zafascynowały mnie dołeczki na mojej buzi oraz sposób w jaki mrużyłem oczy - czekoladowe, w których migotały złote iskry.
Troszkę straciłem poczucie czasu, ponieważ usłyszałem głos Scootera:
-Justin! Co ty tam robisz? Musimy już jechać! 
Pomyślałem, że zły menadżer to niebezpieczny menadżer więc krzyknąłem w odpowiedzi:
-Już idę!- ostatni raz spojrzałem na swoją twarz i wyszedłem z pokoju.

-Tylko pamiętaj masz zrobić na niej dobre wrażenie. Zachowuj się jakoś… przyzwoicie.- pouczał mnie Scooter w drodze do Seleny.
-Scoot, popatrz na mnie. Która dziewczyna się na to nie złapie?- wyszczerzyłem się do niego w słodkim uśmiechu.
-Dobra, dobra nie pajacuj, postaraj się ok?
-Dobrze, obiecuje.

*Selena* 
Usiadłam na jednej z kanap w knajpie którą Jennifer wynajęła specjalnie na tą okazje. Rozejrzałam się w około. Atmosfera była intymna, światło padało jedynie przez na wpół zasłonięte okna. Wszystko było w odcieniach czerwieni i brązu.
-Spóźnia się.- zauważyłam z przekąsem.
-Oj to tylko dziesięć minut, pewnie mu coś wypadło.- zlekceważyła to Jennifer.
Westchnęłam cicho i teatralnie przewróciłam oczami. Od początku nie byłam przekonana do tego pomysłu i od tego czasu nic się nie zmieniło. Spodziewałam się psychopatycznego i oziębłego dupka z wygórowanymi ambicjami. Tak zawszę było z celebrytami którzy zbyt szybko stali się sławni…
Moja mama i menadżerka były pogrążone w wesołej rozmowie, kiedy usłyszeliśmy, że ktoś wchodzi do lokalu. Zobaczyłam chłopaka idącego luźnym krokiem w moim kierunku. Charakterystyczna grzywka wskazywała na to, że to Justin. Widziałam go ze zdjęć, jednak nigdy nie spotkałam go na żywo. Przyznam był przystojny.  Miał jasnobrązowe włosy, czekoladowe oczy w których iskrzyły złote iskierki i malinowe usta które aż zachęcały do całowania. 
-Cześć, jestem Justin.- powiedział miękko podając mi rękę. Wpatrywałam się w jego twarz jak w coś irytującego, jakby coś ze mnie drwiło i uparcie umykało mojej podświadomości.
-Spóźniliście się.- powiedziałam sucho ignorując jego wyciągniętą dłoń. Spojrzałam na niego i Scootera. Nie spodziewali się takiej reakcji co wywnioskowałam po ich zaskoczonych minach.
-A więc…- moja mama była bardzo zakłopotana.- To jest Scooter, menadżer Justina.
-Bardzo miło mi Cię poznać.- przywitał się Scooter.
-Mnie również.- ostentacyjnie mocno ścisnęłam jego głos.
-Może wy- wskazała na mnie i Justina- zajmiecie się sobą, a my troszeczkę pogadamy?
Nie czekając na odpowiedź oddalili się od nas.
-Może się przejdziemy? Dziś jest wyjątkowo piękna pogoda.- zaproponował Justin obdarzając mnie swoim nieziemskim uśmiechem.
-Dobra.- odpowiedziałam obojętnie wychodząc przez drzwi balkonowe prosto do dużego ogrodu.

*Justin*
Nie rozumiałem tej dziewczyny. One wszystkie bez wyjątku padały pod wpływem mojego uśmiechu, a ta? Zignorowała mnie. Tak po prostu…
-A więc… skąd jesteś?- zapytałem próbując nawiązać miłą rozmowę. 
-Z Grand Prairie. To takie małe miasto w Teksasie.- powiedziała nie patrząc mi w oczy. 
-Aha… Czego słuchasz?
-Muzyki.
-Wiesz moja siostra uwielbia…- nie dokończyłem, ponieważ ona mi przerwała.
-Możesz już skończyć?
----------------------------------------------------
Tadam! Podoba Wam się wygląd bloga? Dla mnie jest cudowny, piękny i 100 razy lepszy niż poprzedni.
Przepraszam, że rozdział jest taki krótki ale to dopiero początki- później będą dłuższe. 
A teraz uwaga, proszę aby każdy to przeczytał. Zawszę mam w zwyczaju, że kiedy zakładam nowego bloga o pierwszych dwóch notkach informuje ludzi także poza informowanymi. Potem już tego nie robię bo to by było nachalne. A więc ja już nie będę pisała wiadomości na Twitterze do nikogo poza informowanymi, więc jeżeli chcecie to zapisujcie się w zakładce ,,Informowani" albo pod bieżącym postem. Wystarczy, że podacie Twittera lub g-g lub co tam chcecie.
Dziękuje za dużo komentarzy i liczę na dużo tutaj ;-).