03. ,,Chodząc po różowych kroplach deszczu"

*Selena*
-Taylor! Musisz iść na tą galę! Chcesz, żeby jakiś idiota zrujnował Twoją karierę?- Miley usiadła zrezygnowana na łóżku Tay gdzie ona od godziny użalała się nad sobą.
-Ona ma rację!- gwałtownie podniosłam się i odebrałam jej pudełko z chusteczkami. -No już wstawaj! Idziemy na zakupy!
Energicznie się zerwałam, pociągając za sobą Taylor. Sama nie byłam w nastroju aby gdziekolwiek chodzić aczkolwiek Tay była moją przyjaciółką, a ja miałam obowiązek wyciągać ją nawet z najgorszego dołka. Wciąż nie mogłam uwierzyć, że Conor tak po prostu z nią zerwał. 
 Wierzę w miłość. Tą prawdziwą bez chęci posiadania, bezinteresowną. Tą, która uszczęśliwia i daje sens istnienia. Wierzę, że można żyć dla kogoś, budzić się i czekać na jeden uśmiech, jedno spojrzenie. I wierzę, że to co zdarzyło się tym dwojga to właśnie taka miłość. Może mnie jeszcze nie dane było mi zasmakować takiej miłości ale wierzę w to, że kiedyś będzie inaczej.
Na myśl o miłości przypomniałam sobie o Justinie. Wzdrygnęłam się próbując zignorować te myśli. Nie widziałam go od dwóch dni i jakoś nie tęskniłam. Wiedziałam, że będzie na gali która miała odbyć się jutro. 
-Selena…? Dobrze się czujesz?- moja druga przyjaciółka Miley spojrzała na mnie badawczo. 
-Przepraszam, zamyśliłam się.- zdałam sobie sprawę, że siedziałam kilka minut bez ruchu nie odpowiadając na ich pytania. – Gdzie Tay?
-W łazience… Ubiera się.- szatynka spojrzała na mnie badawczo. –O czym myślałaś?
-Ja… o niczym! Zupełnie niczym… tak po prostu… myślałam o tym jak się jutro ubiorę.- zaczęłam się jąkać.
-Możemy iść.- Taylor wynurzyła się z łazienki. Oczy nadal miała czerwone od płaczu lecz wyglądała odrobinę lepiej, niż przed chwilą.
-Dobra, podnosimy dupeczki i ruszamy!- Miley starała się być pozytywna i zabawna co w jej wykonaniu wychodziło dość żałośnie.

*10 minut później*
Kilku reporterów zawadzało nam drogę, wypytując o najnowsze wydarzenia w naszym życiu.
-Selena, czy to prawda, że masz romans z Justinem Bieberem?!
-Taylor, co było powodem rozstania?!
-Miley, co ma oznaczać ta nagła zmiana wizerunku?!
Uśmiechnęłam się pod nosem aby ukryć zmieszanie. 
Czemu pytają o Justina? Wiedzą coś? Mam nadzieje, że moja menadżerka nie zrobiła nic bez mojej wiedzy…
W końcu udało nam się przedrzeć przez tłum fotografów, szybko weszłyśmy do środka galerii. Poczułam jak Miley ciągnie mnie do jednego ze sklepów, najwyraźniej zobaczyła tam coś interesującego. Złapałam dłoń Taylor i mocno uścisnęłam po czym uśmiechnęłam się do niej zachęcająco. Ku mojemu zaskoczeniu odpowiedziała mi tym samym. 
-Która lepsza? Biała czy czarna?- zapytała Miley kiedy znalazłyśmy się w sklepie.
Przyłożyła do swojego ciała dwie różne sukienki. Biała była jej do kolan, zakończona falbanką w tym samym kolorze, czarna ciągnęła się aż do ziemi, była zrobiona z przewiewnego materiału, a gdzie niegdzie zdobiły ją cekiny. 
-Czarna.- stwierdziłam razem z Taylor w tym samym momencie. Wszystkie trzy zaczęłyśmy się śmiać, a potem nie mogłyśmy przestać. Przechodząca obok nas pani obdarowała nas żenującym spojrzeniem. Przestałyśmy, a kiedy się odwróciła Miley pokazała jej język.

Po trzech godzinach wyszłyśmy z galerii uśmiechnięte chodź nasze barki obciążały stosy toreb z różnych sklepów. 
- Straciłyśmy mnóstwo kasy ale przynajmniej poprawiłyśmy humor Taylor.- szepnęła mi Mil.
-Co mówicie?- zapytała ciekawa blondynka.
-Nic, nic. Możemy już iść? Jestem zmęczona?- szybko zmieniła temat.

*Justin*
No dawaj stary, to tylko telefon do jakiejś laski. Czym tu się przejmować?
Sięgnąłem po telefon i wybrałem numer telefonu który był napisany na kartce. 
Po kilku sygnałach odezwał się głos:
-Tak słucham?- miała miękki, melodyjny głos, zupełnie różnił się od tego którego używała podczas naszego pierwszego spotkania.
-Cześć Selena, tu Justin…- zacząłem niepewnie lecz ona mi przerwała.
-Skąd masz mój numer telefonu?- z jej głosu znikła łagodność.
-Z wikipedii. Wystarczy wpisać ,,najpiękniejsza kobieta na świecie”.- powiedziałem zabawnym tonem.
-Skąd ty bierzesz te testy? Nie ważne, co się takiego stało?- pozwoliła mi przejść od razu do konkretów.
-Wiesz, że jutro jest gala? Idziesz na nią?
-Tak i co w związku z tym?
-No wiesz… pomyślałem, że moglibyśmy później gdzieś skoczyć? Oczywiście jako przyjaciele.
-I po to marnujesz mój cenny czas? Żegnaj.
Trzasnęła słuchawką.
---------------------------------------------
Wydaje mi się trochę dłuższy ale i tak obiecywałam inaczej i teraz mam wyrzuty sumienia. Starałam się dodać jak najszybciej ale oczywiście nie wyszło. Chodź dobra wiadomość jest taka, że jeżeli postaracie się z komentarzami to nowy dodam w tym tygodniu.