02. ,,Nie musisz być idealny, bądź wyjątkowy"

-Przestać co?- zapytałem zaskoczony jej nagłym wybuchem gniewu. 
-Przestań być taki miły, czarujący! Wszyscy wiemy, że nasz związek ma być zwykłą ustawką, więc nie musisz się starać.- powiedziała już spokojniej.
-To znaczy, że nie możemy się przynajmniej lubić?- nie traciłem nadziei.
-Ja i tak już cię nie lubię.- powiedziawszy to szybko ruszyła przed siebie.
Szybko ruszyłem za nią i powiedziałem:
-Dlaczego mnie oceniasz? Nawet mnie nie znasz.
-Posłuchaj. W Twoich oczach widać jaki jesteś. Widać ile złamałeś serc, jaki jesteś pewny siebie. Niektóre dziewczyny to pociąga. Ja jestem inna i musisz to zrozumieć. Nie masz szans.
Selena szybko weszła do knajpy, a ja stałem otępiały i nie wiedziałem co robić.

*Selena*
Szybkim krokiem ruszyłam do lokalu zostawiając Justina za sobą. Odpychałam go dlatego bo bałam się, że okaże się inny niż sobie wyobrażałam. 
-Możemy już iść?- zapytałam kiedy zobaczyłam moją menedżerkę razem ze Scooterem i moją mamą pogrążonych w miłej rozmowie.
-Właściwie to chyba wszystko już sobie omówiliśmy?- zapytała Mandy. 
-Tak to wszystko. Co do kolejnego spotkania to zdzwonimy się?- spytał Scooter.
-Oczywiście. To do widzenia.- pożegnała się Jennifer.
Nie usłyszałam odpowiedzi Scootera, ponieważ szybko wyszłam z lokalu i wsiadłam do auta. Nie chciałam tego przyznać, nawet przed samą sobą, ale było coś w oczach Justina co mnie zaintrygowało.
W końcu do auta wsiadły moje towarzyszki:
-I jak się udało pierwsze spotkanie? Zmieniłaś zdanie?- zapytała moja mama.
-A jak myślisz?- ton mojego głosy był przepełniony ironią.

*Justin*
-Nie udało się! Ona jest jakaś… inna, niż wszystkie.- powiedziałem do mojego menadżera kiedy siedzieliśmy w aucie.
Otaczała ją aura nieprzystępności, która pociągała mnie bardziej niż cokolwiek innego. Nigdy nie pragnąłem nikogo tak gorąco, jak ją, a na ogół dostawałem to, czego pragnąłem. 
-Spokojnie, daj jej czas. Jest w trudnej sytuacji, jej mama mówiła, że nie jest zbytnio zadowolona.- odpowiedział spokojnie Scooter. 
-Nie jest zbytnio zadowolona?! Ona patrzyła na mnie tak jakbym planował zamach na jej życie!- zmarszczyłem brwi.
-Zobaczysz, jeszcze wszystko się zmieni, ona potrzebuje czasu.

*Selena*
-A więc kiedy kolejne spotkanie?- zapytała Miley kiedy siedziałyśmy w kawiarni.
-Mam nadzieje, że tego nie dożyję.- upiłam łyczek mojego latte.
-Może źle go oceniłaś? Pewnie nie jest taki zły…- stwierdziła Taylor. Przewróciłam oczami.
-Dobra, skończmy o mnie. Taylor opowiadaj co u ciebie i Conora.- spojrzałam na nią znacząco poruszając brwiami. Ona i Conor stanowili parę idealną. 
-Ja… szkoda gadać.- głos Taylor momentalnie się załamał a ona spuściła oczy unikając naszego wzroku.
-Hey Tay! Jesteśmy Twoimi przyjaciółkami, możesz nam wszystko powiedzieć.- Miley złapała ją za rękę na znak solidarności. 
-My… zerwaliśmy.- w jej oczach zbierały się łzy.
-Ale dlaczego?! Co się stało?- byłam szokowana.
-On powiedział, że potrzebuje przestrzeni. Więc ja mu powiedziałam, że jeżeli akurat tego potrzebuje to z nami koniec!- wykrzyknęła trochę głośniej niż powinna brunetka.
-Z Nim to już koniec…- dodała cicho.
-Głupia. Oddałabym wszystko, żeby choć raz ktoś spojrzał na mnie, tak, jak on patrzy na Ciebie...- skwitowałam.
-------------------------------------------------------
Bardzo Was przepraszam! Wiem, że rozdział jest krótki ale obiecuję, że następna będzie dłuższa. Dziękuje za komentarze!